Innerlijke vrede

Ik zit met mijn tenen gekruld om de rand van de tuintafel en kijk uit over het weiland waar een tiental shetlanders en enkele koeien ‘vredig’ naast elkaar leven. Door het hoge gras hipt een haas op zoek naar iets eetbaars. Zoemende bijen en fladderende vinders doen zich tegoed aan de nectar in onze bloemperken. Wat is het heerlijk om na drie vakantieweken op het Italiaanse eiland Sardinië, met veel indrukken in mijn hoofd, me zo ‘vredig’ te voelen in eigen tuin.

Vrede begint immers bij onszelf, begint met ‘vrede’ in onszelf vinden. Op zoek naar taal/ beleving bij het begrip ‘Vrede’ voor één van onze wekelijkse vredeswakes, stuitte ik op het Coventrygebed. Coventrygebed
Na de Tweede Wereldoorlog kwam bij de ruïnes van de kathedraal in het Engelse Coventry een groep gelovigen bijeen. Zij besloten zich in te zetten voor vrede en verzoening. Inmiddels vindt elke vrijdag op een kleine tweehonderd plekken wereldwijd rond twaalf uur ‘s middags een Coventrygebed plaats, een gebed voor vrede en verzoening.

Het opvallende in het Coventrygebed is dat het om onszelf gaat. Er is veel kwaad en haat in de wereld, maar de mogelijkheid tot het doen van kwaad zit ook in onszelf. De oorlog en het kwaad in de wereld om ons heen is een reflectie van onze eigen innerlijke strijd. Vrede wordt ons door God geschonken, maar daar moeten we wel zelf mee aan de slag. Pas als we onze innerlijke strijd oplossen kan er vrede zijn.

Wat is het mooi dat we God om vrede mogen vragen en iedere dag opnieuw de kans krijgen de vrede in onszelf te vinden. Wat een zegen dat we de vrede gevraagd en ongevraagd mogen ontvangen en mogen delen en doorgeven.

Misschien hebben we de onvrede over lange files, slechte bedden, overvolle stranden en luidruchtige toeristen wel nodig om ons te realiseren dat ons vredig voelen in onze eigen omgeving kan, in ons zelf zit. Dat samen bidden om en delen van vrede ook vlakbij kan, bijvoorbeeld in de Lebuinuskerk in Deventer, met het Coventrygebed of tijdens de vredeswake in ons stiltecentrum.

Ik wens je de Vrede van Christus toe.

Rosa van der Tang,
opbouwwerker