Protestantse Gemeente Twello

Zoeken

Bijbeltekst van de dag

DagelijksWoord.nl

Een spoor nalaten

spoornalatenGisteravond hadden we 40++ groep en we spraken over een tekst over Ontmoeten en naar aanleiding van het boekje ‘Professor, bestaat God?’ van de sterrenkundige Peter Barthel. De tekst over ontmoeten ging erover dat je pas echt van een ontmoeting kunt spreken als je iemand hebt binnengelaten in je ‘levenshuis’. Het is echter met name het slot dat bij me is blijven hangen: ‘Een echte ontmoeting laat een spoor na’, bijvoorbeeld doordat je je herinnert hoezeer deze ontmoeting je geraakt, je gelukkig gemaakt of uitgedaagd heeft.

In het gesprek, maar zeker later in mijn hoofd, vermengden zich echter beide onderwerpen. Als antwoord op een vraag van Anco van 7 jaar ‘Bestaat God – kan de universiteit dat uitzoeken?’ geeft Barthel het volgende antwoord: ‘Nee, God bestaat niet als een persoon die in de hemel woont, de wereld bestuurt en voor jou zorgt. Het goede en het mooie in deze wereld – dat is wat ik God zou willen noemen. God bestaat in hoe jij en ik leven. Als mensen voor elkaar willen zorgen, dan zie je dáár iets van God.’
Een sympathiek antwoord, maar als ik over God denk dan heeft God toch iets ‘persoonachtigs’. Nee, ik geloof niet in die man met die grote, witte baard, maar ik vind het wel opvallend dat in de Bijbel mensvormig over God gesproken wordt (dat God ogen en oren heeft en hart voor mensen). Dat is volgens mij niet zozeer omdat wij mensen God naar ons beeld geschapen hebben, maar omdat God ingesteld is op ontmoeting met mensen. Mensen weten zich door God bevraagd (‘Adam, waar ben je?’ en ‘Kaïn, waar is je broer?’) of geroepen tot een bepaalde dienst (Mozes, Samuël, Elia, Jeremia).
Daarom is het voor mij niet vreemd om te geloven dat God zich heeft laten zien in een kwetsbaar en solidair mens, Jezus. De evangeliën staan vol met verhalen over echte ontmoetingen met mensen, waardoor hun bestaan helemaal oplicht en in het licht van God komt te staan. Zo laat Jezus een spoor na, een spoor van God en van het koninkrijk van God.

God valt niet te bewijzen. Dat moeten we volgens mij zelfs niet eens willen, behalve in de manier waarop we geloven en leven.
Maar in het spoor van God en zijn Zoon Jezus geloof ik wel dat openheid voor mensen en de bereidheid hen te ontmoeten het leven verrijkt. En ik geloof
dat God in mijn leven een spoor heeft nagelaten in de zin dat ik geraakt, geïnspireerd en uitgedaagd ben door alle verhalen over God die mensen mij hebben verteld.
In Exodus 33 staat een prachtig verhaal over God. Mozes vraagt God te mogen zien in zijn volle luister. God geeft als antwoord dat ‘geen mens mij kan zien en in leven blijven’ (zoals je ook blind wordt als je tegen de zon inkijkt als je die wilt zien). Maar Mozes mag op een rots gaan staan.
Dan zal God zijn hand voor zijn gezicht houden en als ‘Hij’ voorbij is, zijn hand wegnemen, zodat Mozes ‘Hem’ van achteren kan zien. Volgens mij betekent dat, dat we God vaak niet zien als de Eeuwige ons ontmoet, maar soms achteraf ontdekken dat ‘Hij’ een spoor heeft achtergelaten: een warme, lichte herinnering, een vraag, een roeping…

ds. Menno Valk