Protestantse Gemeente Twello

Zoeken

Bijbeltekst van de dag

DagelijksWoord.nl

mantelzorgDe zomertijd is voor velen verbonden met vakantie. Niet zelden kijken mensen daarnaar uit. Vanwege de verwachting van rust (of juist uitdaging), het genieten van de mensen om je heen en van natuur en cultuur. Maar het laat ook iets zien van de druk die mensen vaak ervaren in het ‘gewone’ leven, de druk van het (vrij-willigers)werk, van mantelzorg, van…

Is al dat ‘zwoegen’ de moeite waard? Ja, wat geeft eigenlijk zin aan je leven? Daar kan waarschijnlijk geen eenduidig antwoord op gegeven worden. Maar de vraag kwam vanmorgen wel bij me op na het lezen van twee krantenartikelen. In het ene artikel staat: ‘… het bestaan van de mens heeft evenveel zin en onzin als het bestaan van de bladluis’. In het andere schrijft Suurmond over (de omgang met) demente mensen, die we vaak toch ‘minder mens vinden dan wij’. Maar ongeveer driekwart van hen is redelijk gelukkig.

wateengelukIs geluk een graadmeter voor een leven dat de moeite waard is? De Iraans-Amerikaanse schrijfster Emily Esfahani Smith ontdekte dat de fixatie op geluk een mens ongelukkiger kan maken. ‘Kinderen opvoeden of iets doen voor anderen maakt je niet altijd gelukkiger, maar het kan je leven wel betekenis verlenen.’ De zoektocht naar geluk leidt er niet zelden toe dat je met jezelf alleen overblijft. En als je dan afhankelijk wordt, dan kan al gauw de gedachte opkomen dat je leven geen zin meer heeft.

Suurmond ziet demente mensen als ‘levende profetische tekenen die ons eraan herinneren dat geen mens een eiland is’ en die ‘door hun ziekte eenvoudig op een andere manier menselijk zijn dan wij’. Maar daarmee om te gaan is lang niet altijd even eenvoudig, zeker niet voor een partner. En ik heb bewondering voor al die mensen die in de zorg geduldig en liefdevol met hen en andere afhankelijke mensen omgaan. Mensen die daarvoor lang niet altijd de beloning krijgen die ze verdienen.

Aandacht voor anderen kan je leven zin en betekenis geven, maar de zorg voor/om hen kan ook zwaar zijn. Dan is het goed om een tijd die zorg van je schouders te (laten) halen en over te dragen aan anderen. Om even tijd en aandacht te hebben voor jezelf, voor wat niet ‘moet’. Om even niets te hoeven. Juist die vrije tijd kan je ontvankelijkheid weer voeden, die openheid voor wie/wat anders is en je leven onverwacht ‘zin’ verlenen. Misschien omdat je zomaar ervaart dat je dit alles: het leven, je lichaam, je geliefden, deze aarde, is toevertrouwd door Iemand die ‘ons onzegbaar nabij’ is.

ds. Menno Valk